playbook
Een beter oog 5 van 8: Mensen zonder poseren
Portretten van mensen die je kent, in hun eigen licht, terwijl ze iets doen. Geen kaas, geen tellen tot drie.
45m
duur
Aarden
tempo
Een portret van iemand die je kent is moeilijker dan een portret van een vreemde. Je weet te veel: hoe ze eruitzien als ze poseren, welk gezicht ze trekken als ze denken dat je kijkt. De meeste mensen stijven op het moment dat er een camera verschijnt, niet uit ijdelheid maar uit onzekerheid over wat er van hen verwacht wordt. Geef ze iets te doen en die onzekerheid verdwijnt ergens tussen de eerste en de tweede handeling.
Wat overblijft is een gezicht dat ergens mee bezig is. De blik iets naar beneden, de handen die iets vasthouden of ergens overheen bewegen. Daglicht dat van opzij over een wang valt tekent meer dan een flitser ooit zou doen. Het ene moment waarop ze toch opkijken, precies na een lach, is geen pose maar een pauze. Dat verschil is zichtbaar in de foto, ook voor mensen die het niet kunnen benoemen.
door PlayTryBe team
Vraag iemand om koffie te zetten, te lezen of iets te repareren. Fotografeer ze terwijl ze dat doen.
Suggestie: Praat met ze. De camera is niet het punt.Beweeg totdat het licht op het gezicht van opzij komt, niet van boven.
Suggestie: Raamlicht onder een hoek van vijfenveertig graden is je beste vriend.Kom dichterbij: gezicht en handen, dan alleen handen.
Suggestie: Details zeggen meer dan de hele persoon.Eén foto waarop ze jou aankijken, net nadat ze gelachen hebben.
Suggestie: Zeg iets waars, niet iets grappigs.Laat ze twee foto's zien en laat ze er één kiezen. Let op welke.
Suggestie: Mensen kiezen de foto waarop ze eruitzien als zichzelf.Voor wie dit nadoet